Verslagen 2019

Ritverslagen, laatste nieuws, ... kortom alles over onze belevenissen

Mallorca - april 2019

Anarchie, Aerts en Aarschot - de Heidestoempers in Mallorca

Een Mallorca-reis met de Heidestoempers valt eigenlijk samen te vatten in een aantal zekerheden, die telkens terugkeren : Hotel Helios, Berganti Bikes, Ryanair of Transavia, go ei weer, een groep gemotiveerde renners aangevuld met wat VRT-adepten, klimmen en dalen, eten en drinken… en dat alles onder het toeziend oog van een afvaardiging van het bestuur van de Heidestoempers.

Wel, die laatste zekerheid was compleet afwezig tijdens onze Mallorca-uitstap van 10 tot 17 april, midden in de paasvakantie. Geen voorzitter, geen secretaris, geen penningmeester, geen Fietske-redacteur … geen van allen waren erbij. En wat krijg je dan ? Jawel, een klein, maar fijn gevoel van euforie en anarchie bij de trouwe achterban van reisorganisator Jos Arnouts.

Dat uitte zich in volgende verschijnsel : wanneer de clubbestuurders erbij zijn, wordt er nogal snel gesplitst tijdens de ritten. De heren van het bestuur rijden dan wat minder ver, ook wat trager en ze tafelen langer. Het Konijnenkot, het Kiekeskot, een paella-rit naar de molen in Sineu, … het zijn hun traditionele bestemmingen, netjes binnen de 50 km en onder 500 hoogtemeters. Wel, geen van deze ‘koffieritjes’ stonden deze fietsreis op het programma.

Van opsplitsen was deze keer geen sprake bij het vertrek : het was één voor allen, allen voor één, trappen en zwoegen, het was gaan met die banaan !

Cijfers zeggen in deze meer dan woorden :
• totale afstand : 826,84 km (da’s van Kalmthout tot in bierstad Pilsen, Tsjechië)
• aantal hoogtemeters : 10.504 hm (da’s tot in de stratosfeer)
• tijd op de fiets : 35u en 19 min (da’s een drukke werkweek bij de gemeente)

Opvallend : al die kilometers werden afgelegd zonder één platte band of valpartij.

Een ander anarchie-verschijnsel uitte zich in de kledij. Onder het toeziend oog van de voorzitter waagt geen enkel renner zich in ‘vreemde’ kledij onder de Mallorcaanse zon. 7 dagen lang wordt er dan gereden in knalgele tenue vol Renault, Dacia & Saman. Maar zonder de voorzitter en zijn bestuur is dat wel even anders. Het hele peloton is dan een mikmak van truitjes en broeken van de Sterkens-ploeg, WTC Belle-Vue, Statie Heide, WAC- team, WTC Kapellen, BCT Boxx, MTB school Noorderkempen, WTC De Knoet & KBC sport. 

Echter, voor de traditionele groepsfoto aan het klooster op de Cura was iedereen tiptop in orde. Windvestjes en truitjes allerhande werden ingewisseld om de 18 coureurs netjes in de juiste Stoempers-tenue te krijgen. Enkel jeugdrenner Tuur Jacobs heeft contractuele clubverplichtingen bij het WAC-team en moest dus passen voor die verkleedpartij. Hij hulde zich nochtans in de juiste kleuren dankzij een zwart windvestje. 

Een mooi resultaat, nietwaar? Wat een clubtrouw. Maar de thuiswerkende voorzitter reageerde snel, slechts 2 minuten na de publicatie van de groepsfoto op Facebook:

Op de foto ziet U van links naar rechts : Tuur Jacobs, Lukas Jacobs, Louis Aerts, Walter Govaers, Rik Van Boxel, Geert Wouters, Eddy Pauwels, Leo Delcroix, Herman De Ridder, Jos Delcroix, Jan Konings, Robert Delcroix, Alex Callewaert, Linda Vergouwen, Bart Schols, Hans De Cleyn, Jos Arnouts, Ludo van Elly.

Gelukkig was er één renner die, zoals ‘De Mol’, door de voorzitter was meegestuurd om de losgeslagen bende wat in te tomen en ook af en toe wat te dwarsbomen in hun anarchistische plannen. Louis Aerts, de man van beton uit Gooreind-city, moest het gespuis de ganse week dus in opdracht van het bestuur tussen de lijnen houden. En dat deed hij voortreffelijk : Louis bleef ’s avonds plakken in de kroeg en probeerde te verhinderen dat anderen tijdig in bed kropen met het oog op de lange ritten de volgende dag. Louis zette zich ook vaak aan kop van het peloton, waardoor het tempo drastisch zakte en nieuw toptijden uitbleven.

Louis moeide zich ook graag met de wegaanduiding onderweg, waardoor de tochten uiteindelijk korter bleken dat de GPS van Joske had voorzien. Het moet gezegd, Louis voerde z’n bestuurlijke opdracht voortreffelijk uit. Perfect volgens plan.

Echter, sommige zaken verliepen niet volgens plan :

Louis sprak vooraf eerder minachtend over de Sobremunt-klim, een muur van 7 km met hellingen tot 20%. Louis had die ’10 jaar geleden al eens gereden en die valt wel mee hoor…’. En dus paste hij voor deze uitdaging. De taferelen onderweg deden serieuze twijfels uiten over zijn ervaring : er werd gezwalpt over het bergpad van links naar rechts, tussen de putten in het asfalt door. Er werd zelfs een voet aan de grond gezet door de oneindige reeks supersteile bochten. Gekreun, gehijg en zelfs gevloek weergalmde door berg en dal toen een selecte groep Stoempers naar boven kroop. Sommigen hebben door deze inspanning de rest van de week pijn in de benen en zelfs een knie-ontsteking opgelopen. We vermoeden dus dat Louis 10 jaar geleden een andere berg is opgeklommen. En dus tikten de hoogtemeters lekker aan.

Louis is een man van de wereld, dat is zonneklaar. Zijn taal echter reikt niet verder dan de kerktoren van Gooreind. En daardoor kan onze vriend zich niet altijd verstaanbaar maken tegenover de Spaande medemens. Op een terras in Valdemossa wilde Louis graag een nagerechtje bestellen : “Seniorita, veur maai een stuk toert.”. De dienster repliceerde naarstig : “Que ?”. Waarop Louis gevat reageerde : “Awel, ge wet wel : vlaaoi”, met een smile tot achter zijn oren. En zo ging het ganse dag door. Gelukkig corrigeerden de andere renners snel en werd er onderweg niet al te veel tijd verloren door deze linguïstische discussies.

 

De longinhoud van onze vriend Louis is wat minder de laatste tijd, maar zijn fratsen en kuren kleurden de Mallorca-reis meer dan ooit.

Na de dagelijkse rit en na het avondeten kropen de vermoeide renners dagelijks in dezelfde kroeg. In ‘La Pedrisa’ op de zonnige dijk en in ‘den Bostella’ over het hotel. Dat gebeurt zo al vele jaren en dus zijn de Heidestoempers er vriend aan huis.

Ze kennen er alle diensters bij naam en voornaam. Vooral Walter Govaers zien ze er graag komen, vanwege zijn spontane hulp bij het opruimen van lege bierglazen Dat is zeker zo bij ‘Carolina’, de vaste waarde in La Pedrisa. Maar wat werden we deze keer aangenaam verrast door ‘Yamina’, de nieuwe serveuse in den Bostella. Een zeer attente verschijning, die alles heeft wat een Spaanse vrouw mooi maakt. Strak in het pak, zoals de mannen wel eens zeggen. Echter, haar schoonheid staat in schril contrast met haar IQ. Een grote pint noemt ze ‘small’ en een kleine pint ‘big’. Elke Mallorca-reis heeft een verrassing in petto. Die eer viel deze keer dus te beurt aan de mooie Yamina. We hebben wel twijfels bij haar zwarte haarlokken.

En er werd wat gediscussieerd ’s avonds in de kroeg. Dat ging dan over de gebruikelijke onderwerpen : de sterkste van het peloton, de beste klimmer, de slechtste daler, de kleinste eter, de grootste drinker,… Maar 2 renners, niet toevallig kamergenoten en ex-collega’s, die discussieerden een ganse dag door. Dat begon bij het ontwaken over de nationale politiek, aan het ontbijt over het reilen en zeilen op Gitok, op de fiets over Kalmthout vs. Kapellen, op het terras over de onderwijshervorming, bij het avondeten over de kwaliteit van de wijn en voor het slapen gaan over wie van de twee nu echt gelijk had. En de discussie stopte niet voor middernacht, totdat de buren van hun kamer eens goed op de muur klopte. 

Een toeschouwer zei: “Dat zijn precies die twee van de Muppets. Hoe heten die nu alweer?” Inderdaad : Statler & Waldorf, alias Rik Van Boxel (64) en Herman De Ridder (82). Zij krijgen de prijs van de Humo-lookalikes. Een onafscheidelijk, maar zeer kritisch duo. Fantastisch toch?

Ook culinair was deze trip een voltreffer. Vino tinto (rode wijn), café con leche (koffie verkeerd), cerveza (bier), bocadillo queso serrano (broodje ham kaas), aqua con gas (bruiswater), het staat al jaren op de vaste menu. Maar deze keer was er een heuse revival van de hierbas, een met anijs gearomatiseerde likeur. De ene dronk die puur, de ander aangevuld met water. Maar met telkens hetzelfde resultaat voor de gebruikers. Na enkele bekers steeg de alcohol recht naar de hersenen, met stevige wartaal en vreemde blikken tot gevolg. Een paar glazen Hierbas, we raden het niemand aan.

De familie Delcroix was opnieuw het best vertegenwoordigd. Met drie waren ze : broers Jos en Leo en kozijn Robert. De laatste (éne van de Jess-mannen) was de snelste in zijn leeftijdscategorie, vooral in het klimmen blonk hij uit. Voorzitter, die is een transfer waard.

Mits wat ‘delcroitsen’ (nvdr. een lucratieve zwemtechniek) kom je makkelijk aan de nodige fondsen. En Leo en Jos, dat zijn experts in fake telefoongesprekken. Minutenlang voeren ze een toneelstukje op en niemand rond de terrastafel die het doorheeft. Acteren en fietsen, het is een kunst dat weinigen gegeven is.

Eddy Pauwels maakte van deze trip een test-case van de Shimano Di2, het elektrisch schakelen. Nu de Kevin gestopt is met professioneel wielrennen, wil Eddy de snelste koereur van de Heikantstraat worden. En daar hoort Di2 bij. Echter, het werd geen meevaller. Het systeem deed alles verkeerd, aldus ‘snelle Eddy’. Met een druk op de verkeerde knop schakelde hij altijd fout, groter ipv kleiner en vice versa. En dat weegt op de moraal, zoals de beter getrainde renners weten. Een ware flandrien en nieuwe snufjes, dat komt nooit goed. 

 

Maar het stond zijn klimresultaten niet in de weg. Eddy kwam steeds als 3de boven. De zilveren plek was over ’t algemeen voor de jongste van de familie Wouters. Meester Geert, al jaar en dag de kampioen van Kalmthout bij de 45+, is ook een lichtgewicht. Maar als ‘dikste’ van de drie was hij steeds ‘the best of the rest’. Tenminste, als hij op tijd in bed lag.

Het goud was voor de jonge Jacobs. Tuurke is ondertussen 1ste jaar junior en zijn beentjes zijn al wat steviger geworden. Klimmen deed hij dus tegen zichzelf, van het begin tot het einde. Met de Strava-segmenten in gedachten klom hij op de meest legendarische bergen voor een betere tijd. En dat lukte : op de Cura/Randa (13min 09sec, 21,7 km/u gem., 4,75 km à 5%) en op Sa Calobra (33min 06sec, 17,1 km/u gem., 9,4 km à 7%). Strava, het is leuk speelgoed voor elke wielrenner. De tijd van het sluiktrainen is definitief voorbij.

De fietstochten van Linda en Alex, hét wielerkoppel van de Noorderkempen, staan gelukkig niet op Strava. We zouden nogal ogen trekken van hun prestaties. Alex is een speciale klimmer. Hij laat iedereen rustig vertrekken en gaat als laatste van start. Maar dan begint zijn rooftocht bergop. Eén voor één raapt hij de mindere goden op en om tot slot, net voor de top, nog bijna op het podium te geraken. Knap werk, maar o zo demotiverend voor de slachtoffers. Je denkt ‘jawel, ik ben voor den Alex’, maar de laatste 500 meter vliegt hij als een speer over je heen. En Linda, die lacht altijd en overal op haar fiets. Bergop, bergaf, windop, windaf,… Linda geniet van elke kilometer en moet als ‘Heidestoempster’ zeker niet onderdoen voor de meeste van de mannelijk clubgenoten. Ze stond stevig haar mannetje in het Mallorca-peloton. Behalve tijdens de plaspauzes onderweg. Dan stond ze er telkens alleen voor …

Er was, traditioneel, ook een VRT- delegatie van de partij op het Spaanse eiland. Geen Meertens, Van Den Abeele, De Vilder of Becaus. Wel zagen we na enkele dagen precies - ‘U kijkt toch ook ?’- Emiel Goelen verrijzen. Maar dat bleek Walter G. te zijn. Zijn rechterkaak was gezwollen, na een té diepe inspanning. Z’n hamsterwang deed gelukkig geen pijn, maar verraadde wel dat hij nog maar eens zijn pijngrens had verlegd. Wie was wel elke dag van de partij ? De knappe Bart Schols uit Aarschot van het praatprogramma De Afspraak op Canvas. Opvallend, ‘Bertje’ of ‘dat journalistiek manneke’, zoals Louis hem steevast noemde, was nochtans nooit op de afspraak. Elke ochtend was hij te laat, tot wel een kwartier toe.

Maar Jos Arnouts was mild, terwijl de rest van de ongeduldige renners allang naar VTM was overgeschakeld.

Bij Jan Konings was de groep enkele jaren geleden minder mild. Die zat ’s morgens nog op het WC en de vogels waren gaan vliegen. Pas na 25 km had hij ze te pakken, na een wilde achtervolging. Het pleintje waar de troepen terug samenkwamen is sindsdien herdoopt tot het ‘Koningspleintje’, in Bunyola. Een eigen plein in Mallorca tijdens uw leven is slechts een voorrecht voor de allergrootsten. 

Boven het pleintje prijken nu affiches van allerhande politici, allemaal netjes gefotoshopt. Het zijn straks immers verkiezingen in Spanje. De tijd van de beloften is er aangebroken. En daar zijn we als wielertoeristen erg op gesteld. Waarom ? Wel, je gelooft het niet, maar de meest onberijdbare fietswegen bleken zeer recent herschapen in prachtige glooiende fietsostrades. Een heuse streling voor het oog en ideaal voor het fietscomfort. Over gans het eiland zijn de slechtste fietsroutes nu van nieuwe asfalt voorzien. ‘Verkiezingspek’, noemt zoiets. Dat werkt altijd. Hou de Kalmthoutse straten maar in ’t oog tegen 2024… 

Hans De Cleyn, een andere midlifer uit Aarschot, reed ook mee. Hij is de maat en clubgenoot van Bertje Schols, ook van Knoet Cycling Team. De Knoet blijkt een gore kroeg te zijn waar de lokale kasseistampers zich tegoed doen aan de geneugten des levens.

Volgens Hans vertoont hun cafébaas ‘den Thesse’ verdacht veel gelijkenissen met onze Louis Aerts. Daar moeten we dus dringend eens naartoe voor wat biertjes. Hans bleek een goede renner, maar bergop kon we hem redelijk makkelijk ‘onder de knoet’ houden.

Samengevat : Mallorca was opnieuw top, voor iedereen. Bedankt aan de Jos voor vlekkeloze aanpak en dank aan het bestuur voor het blindelings vertrouwen vanuit Kalmthout. Wat hadden we ook geluk met het weer.  Elke dag zon, rond de 20 graden en niet te veel wind.  Dat moet je dus verdienen.

Victor Campenaerts, de man van 55,089 km op 60 minuten, is ginder wel de inspiratie geworden voor een andere recordpoging. De Heidestoempers willen het werelduurrecord op hun naam, bij de 80-plussers. Die afstand staat op 27,40 km. Herman De Ridder kan dat, op één been zelfs. Het geld van de sponsors is er, de piste in de Palma Arena is gereserveerd, alleen moet Herman nog overtuigd worden. Dus, als je Herman tegenkomt op de fiets, probeer hem zover te krijgen. Wat zou dat een mooi doel zijn voor de volgende Mallorca- uitstap : een wereldrecord in tenue van de Heidestoempers. Een ware droom voor elk clubbestuur.

Lukas.