Verslagen 2019

Ritverslagen, laatste nieuws, ... kortom alles over onze belevenissen

Rondje van de Pastoor 2019

Een nieuwe lente, een nieuw geluid.

Zo luidt het begin van het grote epos Mei van Herman Gorter, dat in maart 1889 verscheen. De eerste versregel is misschien wel de allerberoemdste regel uit de Nederlandse literatuur.  Om maar te zeggen dat het bij de eerste rit van het nieuwe fietsjaar van club 55 altijd afwachten is wie er komt opdagen.  Het wordt alvast een blij weerzien met Patrick Antonissen, die na een paar jaar onderbreking eindelijk terug van de partij is.  Ook Herman De Ridder is er, alhoewel ik al vreesde dat de afstand voor hem te…kort zou zijn.  Want met “de brug” dinsdag al in de benen is de 100 kilometer van het Rondje van de Pastoor maar een makkie.

Met 17 zijn we uiteindelijk, een schoon aantal.  Maar Lucas heeft ons al direct een pad in onze korf gestoken, want in de Frans Raatstraat wordt er vandaag, heute, oggi, aujourd’hui, today dus, verse pek gegoten.  Dan maar langs de kerk van den Heuvel gereden.  Maar het padje daarvoor wordt al enkele jaren niet meer gebruikt.  Vroeger was het een mooi macadammeke, maar dat is nu onder het zand verdwenen.  Gevolg is dat we met een opstopping zitten en achteraan Rikske in de wei verdwijnt.  Hierbij breken de bedieningshendels van zijn achterderailleur af.  Hij kan wel verder rijden, maar zal mogen piasteren voor nieuwe…

Dan rijden we door één van de meest prestigieuze straten van Kalmthout, de Lindendreef, met aan de ene kant de beroemde tuinen van Herman, met als annexke het arboretum en aan de andere kant de nééje, NIET de kruisweg!!!  De kapellekes die daar staan zijn de 15 mysteries van de Rozenkrans, dat is er dus één meer dan de kruisweg.  Overigens heeft de Poolse Paap er begin deze eeuw nog 5 bijgelapt,  zonder er rekening mee te houden dat de Lindendreef zo lang niet is.  Ne mens vraagt zich af waar theologen zich in Rome mee bezighouden, vragen die dan geen advies in Kalmthout???

Zoals Urbanus zegde: rinkel de rinkel, kletter de kletter, mijne kabadaster stort hier al te pletter.  We zijn op den Hoek en moeten stoppen omdat iemand zijn drinkbus gevallen is, maar dat maakte toch wel erg veel lawaai.  Misschien nog een aluminium, geleend van Charel Bougie, winnaar van de Ronde van Vlaanderen in 1939?  Als we echter de volgende bocht nemen, wordt het duidelijk wat er gebeurd is.  Een viertal gasflessen liggen op het asfalt, gevallen uit een aanhangwagentje.  Alweer geluk dat het maar op den Hoek gebeurd is en niet op de autobaan.  Den Hoek, that’s where it happens.

Langs Nipsen en Roosendaal komen we in Zegge, waar er wegwerkzaamheden zijn.  Dan gaan we alweer de religieuze toer op met de beroemde basiliek van Oudenbosch.  Daar rammelt alweer de volgende drinkbus de stenen op.  Ik denk dat we eens moeten proberen om er wijwater in te doen.  Baat het niet, dan schaadt het niet.

Het weer?  Zwijg stil!  Weinig wind maar fris en dan nog een klein beetje miezer.  Nu, Ronny reed aan de kop en die heeft niets gevoeld.  Het kan dus ook zijn zweetdruppels waren…

Om kwart na twaalf, met 62 kilometer op de teller, zijn we bij de Pastoor in Etten-Leur.  Speciaal voor ons is de feestzaal geopend en staan er een aantal tafels samen geschoven, zodat we in twee groepen kunnen schransen.  We zijn met een select gezelschap vorige week op verkenning geweest en hebben toen de nodige afspraken gemaakt.  Zelfs de hamvraag hebben we juist beantwoord.  Met hoeveel komen jullie dan?  Tussen de 15 en de 20!

Het mag dan wel in naam een biercafé zijn, er is geen druppel alcohol gedronken.  De uitsmijters en de club sandwiches gaan echter vlot binnen.  En voor Herman een mosterdsoep.  Zag er ook heerlijk uit.

Het eigen bierkaartje van De Pastoor en het verkenningsteam van vorige week.  Rik Schryvers ontbreekt, want die mocht, als beëdigd persoon, de foto maken.

Terug op pad is het wat foefelen om door het verkeer in Leur te geraken, maar dan malen we vlot de kilometerkes af.  Op de Nieuwmoer moeten we stoppen voor een platte band.  Officieel mag dat dan een lekke band heten, ik heb nog nooit iemand lek horen roepen.  Klinkt ook niet.  En dan komt de ware aard van Herman boven.  Hij draait het nieuwe fietspad richting Essen op om wat extra kilometers te doen.  Die mens is niet te stuiten.  Patrick is al blij dat hij zover is kunnen meerijden, en bolt in het gezelschap van Omer op ’t gemakske huiswaarts naar ’t Achterbroek.

Na 99 kilometer staan we terug in Heide, met een gemiddelde van 27 km/u.  We kunnen op groot scherm nog de tweede rit van de Driedaagse van Brugge-De Panne zien, maar het is niet interessant want het zijn de vrouwen en dan wint er toch altijd een Hollandse.  Mannekes, het was plezant, we gaan er dit seizoen weer helemaal voor! 

28 maart 2019.  

Guy, 40 jaar wielertoerist.