Verslagen

Ritverslagen, laatste nieuws, ... kortom alles over onze belevenissen

Wouter Weylandt Classic 2017

Vriendschap op twee wielen.

Donderdag 1 juni 2017, station Heide. Fe-no-me-naal weer voor onze vierde editie van de Wouter Weylandt Classic. Toch dagen er om 8 uur maar 12 fietsers op. Behoorlijk weinig vergeleken met de Brouwersdam drie weken geleden, toen er 29 waren. Maar misschien is niet alleen Antwerpen in de ban van de Grote Knip op de Leien. De Grote Knip in Kalmthout lijkt nog veel pijnlijker want van achter den Darm, lees Nieuwmoer, daagt er niemand op.

De verrassing van de dag is Ronny Morel. Ronny wie, hoor ik jullie zeggen. Ronny Morel gaat  vandaag, heute, op pensioen. Alvast goed begonnen. Ronny is de vriend van die andere Ronny, Vergeylen. Ze kennen mekaar al van toen hun beider kinderen samen speelden op de gemeenschappelijke camping. Toen dan Ronny Vergeylen ging triathlonnen was Ronny Morel zijn helper, totdat laatst genoemde ook maar mee ging fietsen en zo ook door de microbe werd besmet. Ondertussen gaan wij jaarlijks samen een week fietsen ergens hoog in de bergen. Vriendschap op twee wielen, onverslijtbaar…

En wijle weg. De kerncentrale van Doel komt in zicht en de wolkjes gaan recht omhoog: er is dus  géén wind!  In Ossendrecht sluit Hugo aan, en zo zijn we met 13.  We volgen de Westerscheldedijk  tot in Kruiningen en steken dan het kanaal door Zuid-Beveland over. Na Hansweert volgt het dorpje ’s-Gravenpolder. Nu ligt dit midden in het land, maar ooit lag het aan een zeearm, De Zwake genaamd. Waar nu het kerkhof ligt was vroeger de haven. Eén ding herinnert nog aan deze tijden. Met name staat er op de kerktoren geen haan, maar een … haring.

De kerktoren van ’s-Gravenpolder met de haring op de top.

 

Bij de verkenning enkele weken geleden, heb ik een aantal nieuwe wegen opgezocht.  Zo rijden we  nu helemaal door ’s-Heerenhoek, het dorp van wielerfenomeen Jan Raas.  Onderweg hebben we   nog één lekke band wanneer Erwin door een put rijdt. Helemaal is de weg veranderd bij het binnen komen van Middelburg. We rijden nu door Arnemuiden. Daardoor staan we reeds om vijf na elf aan het station van Middelburg en blijkbaar gaat de keuken maar om halftwaalf open. Toch krijgen we wat te knabbelen op het terras met in de achtergrond de historische stad Middelburg en op de voorgrond de oeroude draaibrug die, ons ter wille, nog een keertje open draait.

Na een half uur arriveert de eeuwige te laat komer Bruno eindelijk. Rond de klok van twaalven kramen we weer op en rijden naar onze vaste stek, de gedenkplaat voor Wouter Weylandt.
Vele verse bloemen versieren het monument. Voor wie het niet moest weten: in 2010 won Wouter hier in Middelburg de derde rit van de Ronde van Italië en één jaar later verongelukte hij dodelijk, ook in de derde rit van de Giro.

 

Van links naar rechts: Louis, Hugo, Ronny, Bruno, Erwin, Omer, Alex, Jan, Dirk, Gert, Ronny, Jolien, Guy en Leo.

 

Langs Veere en een altijd drukke fietspad bereiken we de zee in Breezand. Aan de ene kant zie je de Noordzee met op de achtergrond de stormvloedkering van Neeltje Jans en aan de andere kant het Veerse Meer.

Het Noordzeestrand met op de achtergrond Neeltje Jans. De reuzefiets staat aan de kant van het Veerse Meer.

 

Eens aangekomen op het eiland Noord-Beveland draaien we af richting Kamperland en verder naar Stroodorp, een buurtschap van letterlijk 35 huizen. Daarna is het weer volop genieten, want we  rijden langsheen het Veerse Meer. We passeren nog de “smalstad” Kortgene en dan komt het bekende brugje over de Zandkreekdam al in zicht. Dit brugje moet je altijd over als je de “Zeelandbrug” wil rijden. Via Wilhelminadorp en Kattendijke komen we in Wemeldinge aan, waar onze tweede stop ligt. Met Leo-met-de-onwaarschijnlijk-lange-baard heb ik afgesproken dat we gaan stoppen in Club Casco, want daar is wielerhistorie te rapen, en daar doen we ALLES voor!


Links Peter Hoondert als cafébaas, rechts Wim Arras als renner.

 

Club Casco bestaat nog geen vijf jaar en maakt deel uit van een nieuwe gebouwencomplex met zicht op de Oosterschelde. Het beschikt aan de straatkant over een mooi zonneterras.  De prijzen zijn er,  in tegenstelling tot wat je zou denken, democratisch. De zaak wordt gerund door ex-beroepsrenner Peter Hoondert. Nooit van gehoord? Ik eerlijk gezegd ook niet. Boven de toog hangen er een aantal zwart-wit foto’s van wielrenners uit Zeeland. De bekendsten zijn Jo De Roo en Johnny-prikkeldraad- Hoogerland die vandaag, 2 juni, in Renesse trouwt.  Peter geeft enige commentaar en wijst me ook  op de foto waar hij zelf op de kop rijdt met niemand minder dan Bernard Hinault in zijn wiel. “ En kijk maar eens hoe die afziet” zegt Peter, waarop ik droog opmerk dat ik niet wist dat men toen al aan fotoshopping deed. “En dat is Wim Arras”. Zo stelt hij mij voor aan de man die aan de toog van een Kwaremont biertje geniet. “Voor hem moest ik de sprint aantrekken”. De grootste overwinning van Wim was Parijs – Brussel in 1987.  Ik vraag aan Wim hoe hij hier terecht is gekomen.  Blijkt dat   beiden samen bij PDM, half jaren ’80 een grote Nederlandse wielerploeg, terecht zijn gekomen. Gedurende 4 jaar hebben zij de kamer gedeeld en van in het begin klikte het tussen beiden en die vriendschap duurt nu nog voort! “Zie je die dame in de keuken? Dat is mijn petekind!”  Ja, dan gaat  de vriendschap toch wel ver…”Vorige week is de dochter van Peter getrouwd”. Toevallig komt de dienster voorbij en ik heb al snel in het snuitje dat het een zus is van het petekind. Dus vraag ik haar of zij de bruid was. Nee, nee, ik ben al langer getrouwd. Eerst hebben ze me nog proberen te koppelen aan de zoon van Wim, maar een Belg kan mij niet af…het ziet er ook een fel exemplaar uit. En dat koppelen wordt zowel bevestigd door haar moeder die staat te tappen als door Wim.

Ik vraag aan Wim of hij nog fietst, maar twee jaar geleden is hij geopereerd aan een hernia en het  lukt niet meer zo goed. Hij rijdt liever met de brommer rond. Ondertussen is  Peter er  terug bij komen staan en ik vertel hen dat er vandaag 200 kilometer op het programma staan, wat toch respect bij beide ex-beroepsrenners afdwingt. Dan vertel ik dat wij de Adri Van Der Poel Classic organiseren en dan blijkt dat ze samen nog bij PDM met Adri hebben gereden. Wielrennen en wielertoerisme, eens je in het wereldje zit verdwijnen alle grenzen en blijft er enkel wederzijds respect over. Of zoals een beroemd persoon ooit zei: “Je mag een hele goede voetballer zijn, maar in Nou Camp zal je nooit shotten. Maar als middelmatige fietser kan je wél overal rijden waar de beste wielrenners legendarisch zijn geworden.”  Die beroemde persoon was ik zelf…

En nu vlug naar huis, met nog één anekdote. Jolien, de enige dame in ons gezelschap, had voor vandaag maximum 120 kilometer gefietst en wat gebeurt er na 180 kilometer op de  Verbindingsweg?  Gaat zij toch een sprintje aan met Erwin zeker!   Het zwakke geslacht? Jawade!

Guy | 2 juni 2017

 

Aantal deelnemers: 14
Afstand: 191 km
Gemiddelde snelheid: 29,4 km/u
 

 

 Auteur: Guy Crikemans