Verslagen 2017

Ritverslagen, laatste nieuws, ... kortom alles over onze belevenissen

Biesbosch 2017

Who pays the ferryman?

 

Na 38 jaar wielertoerisme blijft er nog weinig over op mijn to-do lijstje. Maar de rit  naar  de Biesbosch had ik nog nooit gefietst. Herman Beyers had deze rit jaarlijks op zijn programma staan, maar door de komst van komen is het er nooit van gekomen om ze te rijden. Daarna wilde ik ze zelf organiseren en ben ook gaan verkennen twee jaar geleden. Maar helaas zat alles volledig onder de schop. Zelfs de bordjes met de fietsknooppunten waren foetsie.  Zodus keek ik al lang uit naar de  13de juli! De dag voordien regende het oude wijven, maar nu was het zonnetje van de partij. En van de partij waren er nog 24 andere Stoempers en vriendschappen van Stoempers.

 

En wijle om halfnegen weg vanaf de Ster. We passeren Achterbroek, de Nieuwmoer,  den  Horendonk, Roosendaal, Zegge en komen zo in Oudenbosch alwaar we doorheen een gebouw rijden. Om vervolgens langs de kade te fietsen. Tiens, dat kende ik nog niet. Wanneer we omheen Zevenbergen rijden volgt de eerste platte band en kunnen we ook de bil van Johan bewonderen na een “Hogerlandje” op weg naar het vertrek. Hij is namelijk shocking klem gereden door een auto en  in de prikkeldraad beland. Voorbij Moerdijk steken we het Hollands Diep over en komen op het grondgebied van Dordrecht, een Zuid-Hollandse stad. Doorheen de polders rijden we naar “Kop van  ’t Land” alwaar we de overzet moeten nemen. En dan komt de kat op de koord want wie gaat die 80 cent per kop ophoesten? Met algemeenheid van stemmen wordt beslist dat de clubkas dat maar moet doen, maar bij gebrek aan bestuursleden kan dat niet terplekke beslist worden. Dan maar nen truck van Lepe Peer bovengehaald. Hoe zou men dat aan Herman De Ridder kunnen weigeren als men hem binnenkort wil vieren voor zijn 80 lentes? Het karige pensioentje van Herman wordt dan ook massaal aangesproken om de ferryman te payeren…

 


Wachten op de overzet.  Ondertussen worden de bestellingen genoteerd.

 

Dat onze organisator Herman Beyers van aanpakken weet, mogen we ook ondervinden. Voor de  stop binnen een twintigtal kilometer mogen we kiezen: broodje ham, broodje kaas of broodje gezond. Ik bestel het eerste want naar het schijnt verteert kaas slecht en in groensels zit toch maar weinig energie…Eén telefoontje en onze bestelling is geplaatst.

 

Met zijn allen op het bootje en dan heb ik voor de goegemeente nog een hamvraag!  Over welk  water varen we? Na raadpleging van enkele autochtone medevaarders blijkt dat water de Nieuwe Merwede te heten. En daarmee zitten we eindelijk in het Nationale Park De Biesbosch. We passeren het nieuwe museum en dan laveren we tussen de waterplassen en het ranke riet over talloze bruggetjes.  Ik ben niet zo straf in romantische gedichten, daarom pik ik maar wat bij Guide Gezelle. 

O krinklende winklende waterding, Met 't zwarte kabotseken aan,

Wat zien ik toch geren uw kopke flink Al schrijven op 't waterke gaan!

 

Maar het kronkelt wat te veel want onze jongste Herman doet een “Portje”. Hij belandt ook naast de weg zoals de Tasmaniër. Maar hij kan wel verder rijden om na 500 meter vast te stellen dat hij een glas in zijn bril mist.  Een speuractie wordt nog opgezet, zonder resultaat echter.

Na 15 kilometer doorheen al dat natuurschoon komen we aan onze stopplaats, de gloednieuwe Seleviahoeve, een manège. Eén lange tafel is er voor ons klaargezet en de broodjes maken hun opwachting. De nomenclatuur scheelt echter nogal wat boven of onder de Moerdijk want dat  broodje gezond zouden wij een smoske noemen. Het is belegd met: ham,  kaas,  komkommer, tomaat, boter en mayonaise. Dan kom ik er bepaald bekaaid vanaf met mijn broodje ham, zonder boter.

En uit het niet daagt er ineens nog een Stoemper op: Paul Eggermont, onze IT man. Maar Paul, hoe hebde gij dat hier gevonden? Gewoon in Heide het adres ingetikt en voor de rest de GPS het werk laten doen. Awel, daarmee bewijst onze IT man dat hij de juiste man op de juiste plaats is. Maar  Paul, er is toch een iets eenvoudiger oplossing: de klok leren lezen en op tijd aan het vertrek staan…het is maar een kleine suggestie.

 

En nu hop naar Pontje Steur, al 16 jaar dé verbinding tussen de Noord- en de Oostwaard, aldus het reclamefoldertje! Maar Pontje Steur kan slechts 12 fietsers in één keer vervoeren. Omdat we zo’n lichte, afgetrainde mannen zijn, eigen lof stinkt, mogen we er van de ferryman met zijn 13 op in één keer. Het is alweer Herman De Oudere die betaalt. Ik adviseer hem om een kwitantie te vragen, niet omdat ik geen vertrouwen heb in het bestuur, maar omdat het zo’n mooi archaïsch woord is. Nadat het bootje nog eens heen en weer gevaren is over het Steurgat, want zo heet dat watertje, kunnen we verder fietsen.  We volgen nu een alweer nieuw aangelegde dijk.  Terwijl ik mij voor de lunch in  de voorhoede bevond rij ik nu achteraan en stel vast dat het tempo stevig de hoogte is ingegaan.

 


Wachten op de overzet. Ondertussen worden er geen bestellingen genoteerd. Rechts de mannen van het goede leven, wachtend op de tweede lading Heidestoempers.

 


Pontje Steur arriveert ten tweede male.

 

We rijden door Hank, steken de Bergse Maas over en fietsen rond de vestingsstad Geertruidenberg. Gaan we ooit nog eens een fietstocht naar doen. Nog een brugje over de Donge en we zijn bijna in Drimmelen. Langsheen de achter de hoge dijk verscholen Amer komen we in Lage Zwaluwe en Blauwe Sluis. Dan komen we in de buurt van Breda en merken Café Elsakker op, de stopplaats van Rondje Breda. Bij het oversteken van een baan valt de groep in twee en moet ik achtervolgen. De kerel naast mij heeft een trui aan met 135 jaar RABC. Dus vraag ik hem of hij mee is gefietst naar de UCI in Zwitserland, alwaar de oudste actieve club van de wereld, de Royal Antwerp Bicycle Club, dit jaar werd gehuldigd. Hij blijkt zich met de renners en niet met de toeristen bezig te houden.  Toch  wel merkwaardig als hij dan wel meerijdt met de Heidestoempers. Maar ieder zijn specialiteit zullen we maar zeggen. Aan het einde vraag ik waar hij woont en dat blijkt juist achter mijn hoek te zijn. Daar moet ge dan zo ver voor rijden.

En zo komen we aan op de Nieuwmoer na 160 kilometer aan 29 km/u gemiddeld. We worden verwend op een terras en als de koers gaat aankomen worden we verwittigd om zeer tot ons genoegen “ET” 22 seconden en de gele trui te zien verliezen.  Kan de Tour eindelijk beginnen, ja?

 

Nog 20 kilometer naar huis en het zit er weeral op. Herman de Jongere: bedankt om één van mijn to- do items te hebben georganiseerd. Volgend jaar terug. En Herman de Oudere: veel succes met uw bede jegens het bestuur voor het retourneren van de kwitanties. Dat zouden ze boven de Moerdijk met niet meer Franse woorden kunnen zeggen…Ge hebt hierbij een broodje gezond of een smoske verdiend.

 

 

Auteur: Guy Crikemans